Şehrin unutulmuş yapılarını araştıran bir tarihçi, eski bir arşivde dikkat çekici bir dosyaya rastladı.

Dosyada 1956 yılına ait bir kayıt, iki sanatçının adı ve yıllar sonra alınmış bir koruma kararı bulunuyordu.

İsimlerden biri, hayatını gençlere renklerin dilini öğretmeye adamıştı. Diğeri ise eserleriyle tanınan bir ressamdı.

İki farklı hayat, aynı yapının duvarlarında kesişmişti.

Tarihçi izleri takip ederek aradığı yapıyı buldu. Ancak araştırması burada sona ermedi.

Defterine şu satırları yazdı:

“Burası geçmişin izlerini taşıyor. Fakat asıl aradığım, bu yapının duvarları arasında değil.

Hemen yakınında, bir zamanlar insanların birbirine ulaşmak için başvurduğu sessiz bir tanık var.

İnsanlar eskiden onun bulunduğu yere gitmek zorundaydı. Şimdi ise onun sunduğu imkânı dünyanın öbür ucuna kadar yanlarında taşıyabiliyorlar.

Zaman, onun önemini elinden aldı. Fakat bulunduğu yeri değiştiremedi.”

Tarihçinin defteri burada sona eriyordu.

Son sayfanın arkasına ise tek bir cümle yazılmıştı:

“Geçmişin izini sür, unutulan tanığı bul. Aradığın şey, onun hâlâ terk etmediği yerde.”